एक व्यक्तिले जीवनको लामो यात्राबारे गहन चिन्तन गर्दै आत्मचिन्तन र मुक्तिको चाहना व्यक्त गरेका छन्। उनका अनुसार, जीवन भ्रम हो वा नयाँ बिहानी भन्ने प्रश्न उठेको छ तर आत्मा अविनाशी र स्थायी मुक्ति नै साँचो खुसी हो।
उनले आफूले विना कष्ट नाम कमाएको र ऋण तिर्न बाँकी रहेको उल्लेख गर्दै मनका बाचा पूरा गर्न नसकेको स्वीकार गरेका छन्। कर्मलाई मुक्तिको मार्ग मानिए पनि ज्ञानको अभाव रहेको उनको ठहर छ। अतृप्त मन र अशक्त शरीर भए पनि मुस्कान छोड्न नचाहेको उनले बताएका छन्।
राजनीतिक जीवनको सन्दर्भमा, उनले पञ्चायत, बहुदल, लोकतन्त्र र गणतन्त्रको आन्दोलनमा सहभागी भएर ‘अगुवा’ पदवी पाएको तर विकास ओझेल पर्दा पछि हटेको स्मरण गरेका छन्। उनले विकासको नाममा विपरीत शक्तिलाई पोसिएको र अहंतुष्टिका लागि मात्र संघर्ष गरिएको आरोप लगाएका छन्।
अन्त्यमा, उनले रोग, परिवार र मृत्युको डर नरहेको बताउँदै समयको मनमानी मात्र महत्त्वपूर्ण रहेको उल्लेख गरेका छन्। आफू स्वतन्त्र हुने समय आएको ठहर गर्दै उनले प्रिय साथीलाई रमाउन आग्रह गरेका छन्।
