ट्रम्पको 'कालो प्वाल' उजागर: भतिजी मनोवैज्ञानिकको विश्लेषण

राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्पको सुनौलो सजावट र हरेक चिजमा आफ्नो नाम टाँस्ने बाध्यताको जड उनको बाल्यकालमा रहेको उनकी भतिजी तथा मनोवैज्ञानिक मेरी ट्रम्पले खुलासा गरेकी छन्। बुधबार लेखक वजाहत अलीसँगको सब्स्ट्याक लाइभ भिडियो च्याटमा मेरी ट्रम्पले यी प्रवृत्तिहरूको व्याख्या गरिन्।

मेरी ट्रम्पका अनुसार ट्रम्प बुढो हुँदै जाँदा आफ्नो मृत्यु र समयको अन्त्यको अनुभूति हुँदै छ, तर यसले उनलाई आत्मचिन्तनतर्फ नभई शत्रुहरूमाथि आक्रमण र गुनासो पोख्न उत्प्रेरित गर्छ।

बाल्यकालको अभाव

“डोनाल्डलाई विकासको महत्वपूर्ण अवधिमा कहिल्यै प्रेम मिलेन, जुन बच्चालाई चाहिन्छ,” मेरी ट्रम्पले भनिन्। “मेरा हजुरबुवाले उसलाई अरूभन्दा फरक व्यवहार गरेर, विशेषाधिकार दिएर, उसलाई अप्रेमयोग्य बनाइदिए। ऊ आवश्यकताको कालो प्वाल हो। र उसलाई चाहिएको चिज प्रेम हो, जुन ऊ कहिल्यै पाउने छैन।”

उनले थपिन्, “यो मान्छेलाई कोही माया गर्दैन। त्यसैले ऊ त्यो खालीपन पैसा, अकल्पनीय धन, शक्ति, चापलुसी र हरेक चिजमा आफ्नो नाम राखेर भर्ने प्रयास गर्छ। सबै कुरा सुनले ढाकेर आफूलाई विशेष महसुस गराउन खोज्छ।”

बुढ्यौली र आत्मबोध

मेरी ट्रम्पले व्हाइट हाउसमा ट्रम्पको जन्मदिनमा भएको युफिसी लडाइँलाई उदाहरण दिँदै भनिन्, “त्यो पूरै उनकै बारेमा थियो। तर भोलिपल्ट बिहान उठ्दा उनी जीवनमा पहिलेभन्दा बढी खाली महसुस गरे, किनभने उनलाई लाग्न थालेको छ—‘मसँग जतिसुकै पैसा होस्, जतिसुकै चोरी गरूँ, जतिसुकै आत्म-प्रशंसा गरूँ, म सधैं यही खाली, भाँचिएको, डराएको सानो केटा नै रहनेछु।’”

ट्रम्पको स्वास्थ्य बिग्रँदै जाँदा उनको मनोवैज्ञानिक स्थिति झन् खराब हुने मेरी ट्रम्प बताउँछिन्। “उनले किशोरावस्थादेखि नै आफूलाई कमजोर र पराजितको सत्यबाट जोगाउन लगभग सबै मानसिक ऊर्जा खर्च गरे,” उनले भनिन्। “उनले अपमानको अनुभूति नहोस् भनेर पनि ठूलो मानसिक शक्ति लगाए, तर विडम्बना के छ भने ऊ निरन्तर अपमानित हुने एक पराजित व्यक्ति हो।”

तर परिवर्तनको संकेत देखिएको मेरी ट्रम्पको भनाइ छ। “उसलाई अरूले उसको बारेमा के सोच्छन्, ऊ कस्तो देखिन्छ, र उसको कति कम नियन्त्रण छ भन्ने कुराको केही अन्तरदृष्टि प्राप्त हुन थालेको छ,” उनले थपिन्। “ऊ कथाको नियन्त्रण गुमाउँदै छ।”