धनकुमारी सुनारले दिवंगत पारिजातलाई सम्बोधन गर्दै लेखेको 'पारिजात तिमीलाई सम्झिरहेछु' कविता २०८३ भदौ ७ गते प्रकाशित भएको छ। कवितामा पारिजातप्रतिको स्मरण, उनको जीवनसङ्घर्ष र महिलाले अझै सामना गरिरहेका सामाजिक विसङ्गतिबारे चिन्तन व्यक्त गरिएको छ।
कवितामा सुनारले आफूले पारिजातलाई क्षणक्षणमा सम्झिरहेको र कहिले आफूभित्र पारिजात, कहिले पारिजातभित्र आफू देखेर रक्तमिश्रणको अनुभूति हुने गरेको उल्लेख गरेकी छन्। उनले पारिजातको भौतिक शरीरसँग कहिल्यै साक्षात्कार नहुँदा पनि उनलाई आँखामा कैद गर्ने मृगतृष्णा मनमा जागृत रहेको बताएकी छन्। त्यस्तै, पारिजातको शरीरको सुगन्ध आफूमा छरेर अठोट हुर्काउने इच्छा पनि कवितामा व्यक्त गरिएको छ।
पारिजातले असमयमै यो धर्ती छोडे पनि उनको मुस्कान आफ्नो छेउकुनामा कायम रहेको भन्दै कविताले उनको दीर्घ र जीर्ण रोगसँगको सङ्घर्षको समेत स्मरण गरेको छ। कवितामा पारिजातले दुखाइ र पीडा कसरी लुकाउँथिन्, तन्नम अभावमा पनि स्वाभिमान कसरी कायम राख्न सकिन्छ भनेर सिक्न चाहने भावना व्यक्त छ।
यसैगरी, योनि भएकै कारण पारिजातमाथि लगाइएका चरित्रहीन आरोप आफू र आफ्नो पुस्ताले पनि भोग्नुपरेको कवितामा उल्लेख छ। कविताले आधा धर्ती अझै मान्छे बन्न सङ्घर्षरत रहेको र कथित विद्वान पुरुषसामु आफूलाई प्रमाणित गर्नुपर्ने अग्निपरीक्षा केही हल्का भए पनि अझै कायम रहेको बताएको छ। पारिजातको समय बिते पनि गरिखाने वर्गको दिन नफर्किएको र मुक्तिको सपनामा खेलबाड जारी रहेको पनि कविताको विषय हो।
कविताको अन्त्यतिर सुनारले आफू कुनै किसिमले हारेको नभएको बताउँदै पारिजातको साहस, क्रान्तिको विरासत र मुक्तिको रहर आफूमा अटल दृढताका रूपमा बगिरहेको उल्लेख गरेकी छन्।
