कञ्चनपुर। सशस्त्र द्वन्द्वका क्रममा आफूमाथि भएको यौन हिंसाको पीडा शुक्लाफाँटा नगरपालिकाकी ५५ वर्षीया एक महिलाले करिब अढाई दशकपछि पहिलोपटक बाहिर ल्याएकी छन् । नाम परिवर्तन गरिएकी रामकुमारीले यो घटना यसअघि कतै पनि खोलेकी थिइनन् । सुरुमा ती घटना सम्झँदा डर लाग्ने गरेको र पछि पनि अहिले भनेर के हुने हो भन्ने लागेकाले मनमै थामेर बसेको उनको भनाइ छ ।
उनका अनुसार घटना २०५८ भदौको हो । बाहिर झमझम पानी परिरहेको राति सुरक्षाकर्मीको टोली एकपछि अर्को गर्दै उनको घरभित्र छिरेर उनलाई जबर्जस्ती करणी गरेको थियो । त्यो रात उनलाई कतिजनाले यस्तो व्यवहार गरे भन्ने समेत थाहा छैन । बन्दुक र लात्तीको प्रहार गर्दै माओवादी पाल्ने आरोप लगाइएको, हल्ला गरिएको र गोली ठोक्ने धम्की दिइएको उनले बताएकी छन् । केहीबेरमै उनी बेहोस भइन् र बिहान बच्चाहरूले उठाएपछि मात्रै होस आएको उनको भनाइ छ ।
घटना भएको ठिक एक वर्षअघि उनका श्रीमान्लाई सुरक्षाकर्मीले नै माओवादी कमान्डर भएको आरोपमा गोली हानी हत्या गरेका थिए । त्यो बेला छोराहरू सानै थिए । खाना खाएर सुतेको निद्रा नलाग्दै ढोका ढक्ढक्याएको आवाज सुनेको र आवाज सकिन नपाउँदै दुई–तीन जना ओछ्यानकै छेउमा पुगेको उनी सम्झन्छिन् ।
उक्त रातपछि दुई महिनाजति उनी आफ्नै घरमा सुतिनन् । नजिकैको छिमेकीको जीर्ण घरमा लुकेर बसिन् । सुरक्षाकर्मीले आफूलाई खोज्दै हिँडेको थाहा पाएपछि त्यही डरका कारण उनले त्यति लामो समय छिमेकीको घरमा बिताउनुपरेको बताएकी छन् ।
ती घटना भोगेको वर्षौं बितिसक्दा पनि उनको मनबाट पीडा हटेको छैन । कुरा गर्दा उनका आँखा रसाइहाल्छन् । द्वन्द्वका बेला आफूजस्तै धेरैले भोगेको यस्तो पीडा कसैले सुनेको वा बुझेको छ कि छैन भन्ने प्रश्न उनले उठाएकी छन् ।
